سخنان بزرگان

24 07 2008

گزيده 2:

دمي غم خور از بهر ايران ويران           كه پرورده يـك عمر اندر كنـارت

بر اين مادر ناتوان مويه سر كـن              وزو پرس كافر چه شد اعتبارت

چه آمــد بــر آن چهــره تابناكـت                چها رفــت بــر طــره تــابـدارات

كجا رفت آن قدرت تـاج بخـشت             چــه آمد بــدان زيور شـاهوارت

» خسروي»

ور تو مي‌بيني كه پايت بسته‌اند               بر تو سرهنگان شر بنشسته‌اند

پس تو سرهنگي مكن با عاجزان                زان كه نبود طبع و خوي عاجر آن

«مولوي»

در هر آن كاري كــه ميـل تــــوست بـــه آن             قــدرت خــود را همــي بينـي عيــان

در هر آن كاري كه ميلت نيست و خواست            اندر آن جبري شدي كاين ازخداست

«مولوي»