ایران من

من خسته

pasargad — Mon, 24 Oct 2011 08:03:01 +0000

باید خودم را ببرم خانه
باید ببرم صورتش را بشویم
ببرم دراز بکشد
دل‌داری ‌اش بدهم
بگویم که می‌گذرد که غصه نخور
……باید خودم را ببرم بخوابد
من .. خسته است

فرصتي نيست

pasargad — Fri, 24 Jun 2011 17:48:34 +0000

فرصتی برای سخن گفتن نیست

گریه می کنم

اشک هایم را به یادگار

به واژه می بخشم

واژه ها رنگ می بازند،

پاک و بی رنگ جاری می شوند…

براي موريانه ها

pasargad — Fri, 24 Jun 2011 17:45:44 +0000

قدم به قدم

ناله می کنی.

سزاواری!

گر چه،

قطره ای

امید

در جیب های سوراخت

لانه نکرده است!

سینه ات را بشکاف

بگذار موریانه ها

آرام بگیرند.

بگذار بگذرم

pasargad — Fri, 24 Jun 2011 15:21:57 +0000

عادت نکن به من

تغییر می کنم

دلگیر می شوی

بگذار بگذرم

من با زمین بدم

افسرده می شوم

افسرده می شوی

بگذار بگذرم

پایم که بسته شد

من هرز می روم

تو غصه می خوری

من غصه می خورم

دستم که بند خورد

بد خلق می شوم

آزرده می شوی

بگذار بگذرم

بگذار بگذرم

اینجور بهتر است

من خاطر تو را

مخدوش می کنم

تو اهل ماندنی

من بی قراری ام

ژولیده می شوی

بگذار بگذرم

من اهل نیستم

اهلی نمی شوم

من ناگواری ام

من بیگداری ام

تو هیبت درخت

من باد رهگذر

ما را نمی شود

بگذار بگذرم . .

از خودم

pasargad — Mon, 20 Jun 2011 09:03:40 +0000

می خواهم حرف بزنم. حس می کنم جایی ازقلبم سوراخ شده است.
خسته ازتو نیستم .
خسته ازهیچ کسی نیستم.
خسته از دوستی ها و دشمنی ها نیستم.
خسته ازاین همه دوری هستم.
فاصله آدمها نسبت بهم آنقدرزیاد شده است، که گویی کسی، کسی را درک نمی کند.
کسی صدای ” دوستت دارم ” های کسی را هم نمی شود.
همه روابط به قدر پوسته تخم مرغی ،ظریف و ضعیف و شکننده شده است.
صداقت ،کمترخریداری دارد.
معامله ،به زیور و زینت و ظاهراست.
صداقت را جوابی جز ناسزاگویی های بی رحمانه هیچ نیست.
خاطر کسی را که بخواهی خاطرت را پریشان وخط خطی می کند.
یا باید مثل همه باشی ، یا اگر مثل کسی نباشی ، لابد مشکلی داری.
یا دیوانه ات می پندارند، یا عقب افتاده. بی تمدن.
دلم گرفته است. از خودم.
از خودم، که می ترسم مثل دیگران باشم.
تنهایی آدمها با تعدادی ازاشیا ازجنس من یا تو پرنمی شود.
جای خالی تنهایی آدمها را کسانی پر می کنند که بفهمندشان.
ازعشق بالاتر، دوستی است.
و از دوستی بالاتر ، فهمیدن است.
به عشق کسی نیاز ندارم.
به دوستی کسی نیاز ندارم.
نیازمند کسی هستم که مرا بفهمد.
مرا با همه بدی هایم. مرا با همه دارم ها و ندارم هایم.
مرا آنگونه که هستم بفهمد.
اینها که می نگارم ،شرح دلتنگی های من است .
نه شرح دلسنگی های دوستان.
می خواهم مثل خودم باشم.
نمی خواهم کسی باشم ،که کسی یا از من خوشش بیاید، یا تعریف و تمجید مرا بکند.
من به تحسین کسی نیاز ندارم.
دلم می خواهد کسی ، بودنم را، آنگونه که هستم تحقیر نکند

هوا

pasargad — Thu, 16 Jun 2011 21:26:19 +0000

هوا را مزه می کنم،

هر نفس؛

آفتابی است؟

ابری؟

بارانی؟

برف می آید؟

نمی دانم،

هوا طعم خدا می دهد،

طعم خدا.

چند سال بعد

pasargad — Wed, 15 Jun 2011 08:41:12 +0000

چمدان قرمز،

قفل و رمزش

لحظه هايم را نگران کرده است.

کتاب ها

لباس ها

شناسنامه

کودکی،

مدرسه،

دوستی ها

آه!

پدر و مادر را

گوشزد می کنند!

تردیدها!

بغض گلو

سد راهم!

انتظار.

تا

او

تا

زنگ تلفن

صدای او !

… :

صدایم نکن

تنهایی ام را خفه می کنی!

می خواهم حجم تنهایی ام را در “رکوردهای گینس ” ثبت کنم!

صبر دیگر جایز نیست.

آن دورها را باید جست.

بی تو

بی من!

امروز می دانم

سال ها بعد….

….

عکسی از من خواهی دید:

تکه ای از پیراهن صورتی

آویزان از گوشه ی

چمدانی قرمز ، بدون قفل

نقش بسته

روی

دیوار اتاق زنی تنها!

pasargad — Tue, 14 Jun 2011 20:59:35 +0000

از تمام عطرهای دنیا… تنها لحظه‌ای بویی شبیه آغوشت میخواهم … تا هوش از سر این همه دلتنگی ببرد

فریب

pasargad — Tue, 14 Jun 2011 20:27:57 +0000

زمین را

چنگ نمی زنم

نوازش می کنم

راه، پی می گیرم

طولانی است

در اندازه جای نمی گیرد

همانگونه که سادگی ام !

لبخندی به وسعت همه ی من

“من”

شده است.

زمین و زمان

آویزان از تار گیسویم

دنگ دنگ

می نوازند

ساز نا کوک لحظه ها را

درد دارد

رنج دارد

رودست خوردنم

آنقدر!

که

بند بند

انگشت هایم

سرخ و ورم کرده

روح نوازی می کنند

“جاده “

سراب ِ پیچ در پیچ

در حلقوم می گیردم

دست به دامان ِ تنهایی

روی گردان از رویا

در

سکوت و شمع

تمام می شوم.

احساس

pasargad — Sat, 14 May 2011 05:48:59 +0000

نه پیشانی من به لب های تو رسید
نه لیاقت تو به احساس من
چیزی به هم بدهکار نیستیم
هر دو کم آوردیم
همین