باز هم انگار حرف هایم کمرنگ است
حرف هایم به فنجان دلت میریزم آه ……
! شرمنده ام …
باز هم انگار حرف هایم کمرنگ است فنجانت را بر میداری
و به رسم همیشه میروی پی چایی دیگر !
امشب که دلم سخت یک هم دل میخواهد همه در خوابند !
کسی نیست با من حرف بزند ؟!
دلم تنگ هم صحبتیست از جنس دل
به يكي از دوستان قول يه نامه قديمي رو داده بودم كه براش بزارم كلي تو وب گشتم تا اخر ديديم مدتها پيش اين نامه با ارزش و سند ايراني رو كه از افتخاراتمه تو وبم گزاشتم كه باعث افتخارمه دوست دارم دوباره اينكش كنم چون 1000 بار خوندنش براي هر ايراني كمه و بايد كلمه كلمشو حفظ كرد و باليد
روح عاصی ام را
به دستان پر مهرت پیوند می زنم
و در آیینه ی چشمت ، آیینه گردان را سجده می کنم
… طنین گام هایت را
از کوچه های مهربانی می شنوم
و به یاد روزهای روشن کودکی
به دنبال پروانه های بیقرار
در باغ انتظار ، سرمست می دوم
و تو در فرداهای من متولد می شوی
و می آیی با دستانی پر از ستاره
و مرا به بزم عاشقانه ی گل و شبنم می بری
… عشق چیست ؟
جز نگاه مؤمنانه ی تو ، به قلب زخمی من
… همیشه برایم بمان
من صبورم اما ……
من صبورم اما
به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم
یا اگر شادی زیبای تو را
به غم غربت چشمان خودم می بندم
من صبورم اما
چه قدر با همه ی عاشقیم محزونم
و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ
مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم
من صبورم اما
بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
بی دلیل از همه ی تیرگی تنگ غروب
و چراغی که تورا از شب متروک دلم دور کند من صبورم اما
آه این بغض گران صبر چه می داند چیست؟
من صبورم اما………..
خسته شدم می خواهم در آغوش گرمت آرام گیرم.خسته شدم بس که از سرما لرزیدم… بس که این کوره راه ترس آور زندگی را هراسان پیمودم زخم پاهایم به من میخندد… خسته شدم بس که تنها دویدم… اشک گونه هایم را پاک کن و بر پیشانیم بوسه بزن… می خواهم با تو گریه کنم … خسته شدم بس که… تنها گریه کردم… می خواهم دستهایم را به گردنت بیاویزم و شانه هایت را ببوسم… خسته شدم بس که تنها ایستادم
آنقدر سرد شده ای
که حتی خلسه های دیازپام آخر شب هم
کمکی به مهربانتر شدنت در توهماتم نمی کند
من هم
از تو چه پنهان
از بس اساتید دانشکده
در گوشم از فولاد و آهن و بتن خوانده اند
که دیگر نازک اندیشی های حافظانه را از یاد برده ام حالا
مهندس خوبی که نشوم یاد گرفته ام
مقاومتم را بالا ببرم زیر آوار خاطراتت…
دیگر به خلوت لحظه هایم قدم نمیگذاری
دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمیبینمت
من مبهوت مانده ام
که چگونه این همه زمان را
صبورانه گذرانده ای
من نگاه ملتمسم را
در این واژه ها پر کرده ام که شاید
دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است
و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند
و در این سایه سار خیال
با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم
نگاهت را جادویی می کنم
که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شود
تا به حال نوشته بودم؟
به گمانم نه
پس اینبار برایت می نویسم که
نوشته هایت سر خوشی را به قلبم هدیه می کنند
میخواهمت هنوز
گاه چنان آشفته و گنگ می شوم
که تردید در باورهایم ریشه می دواند
اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم
که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند
می خواهمت هنوز
هیچ بارانی قادر نخواهد بود
تو را از کوچه اندیشههایم بشوید
و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن ، کافی است
به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که
دلتنگت شده ام به همین سادگی….
یک کاغذ سپید،
یک قلم سیاه،
و یک دنیای سیاه سپید…
یک دل از جنس خون،
یک قلب از جنس سنگ،
و یک بغض از جنس شیشه…
یک ذهن آشفته،
یک اندیشه ماورایی،
و یک روح پیر و خراباتی…
یک طبیعت جاری،
یک اعتقاد پاک،
و یک جسد جذاب…
یک حس و ساده و زیبا،
یک عشق بی بدیل و بی همتا،
این منم آدمی از جنس حوا…
عميق ترين آرامش زندگي يعني
دل بستن به کسي که در عمق وجودت جاريست
خستگی انگار از تنم نمی خواد بیرون بره
از همیشه دل مرده تر و ساکت تر و خسته ترم
فقط دارم دور خودم می چرخم
قلبم آروم نیست ، امشب کلی حرفهای ناراحت کننده زدیم
و من فقط اشک ریختم ، اشکی که دیگه چاره ساز دردم نیست حتی
برای یه لحظه ، افسوس از عمرم ، افسوس از من ، افسوس از زندگی
افسوس از دردی که خدایا ، ای آگاه به پنهان ترین اسرار این قلب شکسته
فقط تو می دونی و من .
دیگه چی بگم ، چی بخوام ، چه فایده ای داره پیش تو ، خدایا ، ای خالق
توانا ،برای من نطقه آغازی نیست ، یعنی نمونده .
و اینو فقط تو می دونی ، تو ، خدایا
دیدگاههای تازه